Aan het einde van de 19e eeuw vierde het wilde kapitalisme in de VS hoogtij, waardoor de arbeidersklasse er in pure miserie en uitzichtloze armoede leefde. De VS was daarom ook het toneel van woelige sociale strijd, met wilde stakingen, massale betogingen en andere directe acties. 1 mei 1886 werd er een nationale staking uitgeroepen, die massaal werd opgevolgd, met als centrale eis de 8-uren werkdag. In Chicago bestond er een sterke arbeidersbeweging en hadden de anarchisten een grote aanhang. De derde dag van de staking ontstonden er echter onlusten tussen stakers en stakingbrekers. De politie opende daarop het vuur waarbij een staker werd vermoord. Als reactie hierop werden pamfletten die opriepen voor verzet en die tegen de repressie ageerden, gedrukt en werd er een meeting op haymarket voor ’s anderendaags georganiseerd. De meeting verliep rustig totdat de politie er abrupt en hardhandig een einde aan wou maken en de meeting probeerde te ontbinden. Hierop volgde een explosie waarop de politie in het wilde weg is beginnen te schieten waardoor de haymarket veranderde in een waar slachtveld.

Onmiddellijk werd er een heksenjacht op anarchisten ingesteld . 5 mei werden honderden mensen ondervraagd en gefolterd. Uiteindelijk werden 7 anarchisten tot de dood veroordeeld. 3 kregen levenslang, waarvan een zelfmoord heeft gepleegd, en de vier anderen werden tot de strop veroordeeld. In 1893 kwam er een officiële verklaring dat het proces tegen de 7 anarchisten een farce was, dat de bom door een provocateur zou zijn geworpen en werd de onschuld van de veroordeelden bevestigd. In 1889 besloot de socialistische internationale om elk jaar het bloedbad van haymarket te herdenken. Hiervoor werd 1 mei uitgeroepen als de internationale dag van de arbeid. Anarchisten waarschuwden toen al dat 1 mei geen feestdag mocht worden, maar een dag van strijd en solidariteit moest zijn. Bij uitbreiding moet 1 mei de herdenking zijn van alle slachtoffers van repressie van de autoriteiten tijdens de klasse strijd of andere sociale strijd, én het moet een moment zijn van internationale solidariteit voor elke strijd voor vrijheid en gelijkheid voor iedereen!

Vandaag – en zeker in Nederland waar men heeft toegestaan deze herdenkingsdag van de gesneuvelde revolutionair en actiedag tegen staat en kapitaal in te ruilen voor een verjaardagsfeest van een ondertussen gestorven monarch – is men de rijke geschiedenis van sociaal verzet blijkbaar helemaal vergeten. Meeste sociale verworvenheden waar we vandaag nog van kunnen genieten, zijn een resultaat van een bloedige strijd waarbij 1000den mannen, vrouwen en kinderen zijn gestorven. Een gebrek aan kennis over de eigen geschiedenis is als een verraad ten aanzien van al die slachtoffers. {hier bestaat toch een soort van socialistische leus, over het belang van de kennis over de geschiedenis}

Vandaag worden deze verworvenheden in record tempo weer afgebroken. Dit gebeurt niet altijd even opzichtig en gaat vaak gepaard met de collaboratie van de traditionele vakbonden met staat en kapitaal. Steeds minder mensen komen nog in aanmerking voor een vast contract. Aan het einde van de maand moet maar blijken of er voldoende inkomens zijn verzameld om de vaste lasten van komende maand mee af te lossen. Tegenwoordig komen de meeste gezinnen niet meer toe met een inkomen.

De uitbuiting van de werkende mensen is nog groter geworden. Mensen worden verplicht zich flexibel op te stellen. Hierdoor kunnen alle capaciteiten van de werkende mens voor het productieproces worden aangewend en kunnen ze vervolgens volgens de grillen van de markt worden aangetrokken of uitgespuwd. Zonder wettelijk aan de 8uren werkdag of 36uren werkweek in vraag te stellen, het recht op (vak)organisatie te ontnemen, zijn deze verworvenheden uiterst precair geworden. En aan de vooravond van een grote recessie zal de staat, als beschermheer van het kapitaal, niet aarzelen draconische asociale maatregelen er door te drukken, zoals de verhoging van de pensioenleeftijd. Eerst onopvallend, maar nu steeds brutaler wordt het nalatenschap van alle slachtoffers van de sociale strijd vertrappeld!

De staat en het kapitaal zijn echter nog niet overwonnen. Erger misschien, zijn ze sterker dan ooit te voren. Het leger van lompenproletariaat is veranderd in een diffuse, amorfe groep precairen. Een steeds groter wordende groep mensen leeft in erg precaire omstandigheden. Dit wil zeggen dat deze mensen niet weten wat de dag van morgen zal brengen. Heb ik morgen nog werk of inkomen? Heb ik straks nog een dak boven mijn hoofd (en dit geldt tegenwoordig niet meer enkel voor krakers en antikrakers, maar steeds meer ook voor huiseigenaren)? Zullen elementaire basisbehoeften morgen nog betaalbaar zijn nu onze gemeenschap na de privatisering dit niet meer kan garanderen? Vandaag zijn echter niet alleen de traditionele arbeiders hier het slachtoffer van, maar ook de studenten, huismoeders en –vaders, migranten, IT-medewerkers, mensen met een hypothecaire lening …. Door het diffuse en amorfe karakter van deze groep precairen is het echter erg moeilijk om tot een nieuw soort klassenbegrip of –bewustzijn te komen.

Daarom is het belangrijk om ons nu te organiseren en op straat te komen. We moeten de huidige complexe situatie bestuderen en analyseren, en nieuwe middelen zoeken waarmee we revolutionaire veranderingen in kunnen. 1 mei komen we daarom op straat om onze helden te herdenken. Niet door een suf praatje en leuke plaatjes, maar door de straat te heroveren. Door de mensen op die straten eraan te herinneren waaraan ze hun luxe leventje te danken hebben, dat zonder strijd en verzet geen vrijheid en gelijkheid mogelijk is. We willen ook kunnen proeven van de kracht van collectieve strijd. Samen kunnen we de raderen van productie en consumptie stilzetten door zand in de machine te strooien, door de boel te frustreren, door de boel te blokkeren of te saboteren.